مدیریت ضایعات الکترونیکی

مدیریت ضایعات الکترونیکی

مدیریت ضایعات الکترونیکی


مدیریت ضایعات الکترونیکی

در ایران، کمیت زباله های الکترونیکی یا زباله های الکترونیکی اکنون به یک مشکل بزرگ تبدیل شده است. دفع زباله های الکترونیکی یک مسئله نوظهور محیطی و بهداشت عمومی جهانی است، زیرا این زباله ها به سریع ترین بخش از جریان رسمی زباله های شهری در جهان تبدیل شده اند. زباله های الکترونیکی یا زباله های تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی دستگاه‌های الکتریکی یا الکترونیکی به‌طور آزاد دور ریخته می‌شوند، اضافی، منسوخ شده، شکسته می‌شوند. در ایران، بیشتر اقلام الکترونیکی زباله در خانه‌ها ذخیره می‌شوند، زیرا مردم نمی‌دانند چگونه آنها را دور بیندازند. این ضایعات فزاینده ماهیت بسیار پیچیده ای دارند و همچنین منبع غنی فلزاتی مانند طلا، نقره و مس هستند که می توان آنها را بازیابی کرد و به چرخه تولید بازگرداند. بنابراین تجارت زباله های الکترونیکی و اتحادهای بازیافت، زمینه اشتغال بسیاری از گروه های مردم را در ایران فراهم می کند. حدود 25000 کارگر از جمله کودکان در واحدهای برچیدن نفت خام تنها در دهلی مشغول هستند که در آن سالانه 10000 تا 20000 تن زباله الکترونیکی با دستان خالی جابجا می شود. برچیدن و پردازش نادرست زباله های الکترونیکی آن را برای سلامت انسان و اکوسیستم ما خطرناک می کند. بنابراین، نیاز به مدیریت صحیح زباله های الکترونیکی درک شده است.

مدیریت ضایعات الکترونیکی

بار زباله های الکترونیکی

در ایران، مدیریت زباله جامد، با ظهور زباله های الکترونیکی، به یک کار پیچیده تبدیل شده است. کل زباله های تولید شده توسط تجهیزات الکترونیکی و الکتریکی منسوخ یا شکسته شده برای سال 2005 146000 تن تخمین زده شد که انتظار می رود تا سال 2012 از 800000 تن فراتر رود. با این حال، سریعترین رشد اقتصادی جهان و تقاضای داخلی برای کالاهای بادوام مصرفی سر به فلک کشیده است. از سال 1998 تا 2002، افزایش 53.1 درصدی در فروش لوازم خانگی خانگی، اعم از بزرگ و کوچک در سراسر جهان مشاهده شد. سال، سرعت بخشیدن به نرخ تولید زباله های الکترونیکی، که حدود 10 درصد است، سالانه بر شاخص های بهداشت محیط تأثیر می گذارد.

اثرات سلامتی

تجهیزات الکترونیکی حاوی بسیاری از آلاینده‌های فلزی خطرناک مانند سرب، کادمیوم و بریلیم و بازدارنده‌های شعله برومه هستند . کسری شامل آهن، مس، آلومینیوم، طلا و سایر فلزات در زباله‌های الکترونیکی بیش از 60 درصد است، در حالی که پلاستیک‌ها حدود 30 درصد و آلاینده‌های خطرناک تنها حدود 2.70 درصد را تشکیل می‌دهند. از بسیاری از فلزات سنگین سمی، سرب به طور گسترده ای در دستگاه های الکترونیکی برای اهداف مختلف مورد استفاده قرار می گیرد که منجر به انواع خطرات بهداشتی به دلیل آلودگی محیطی می شود. سرب از طریق غذا، آب، هوا و خاک وارد سیستم های بیولوژیکی می شود. کودکان به ویژه در برابر مسمومیت با سرب آسیب پذیر هستند – بیشتر از بزرگسالان زیرا آنها سرب بیشتری را از محیط خود جذب می کنند و سیستم عصبی و خون آنها تحت تأثیر قرار می گیرد. مشخص شد که فعالیت‌های بازیافت زباله‌های الکترونیکی به افزایش سطح سرب خون در کودکان ساکن در چین، که یکی از مقاصد محبوب زباله‌های الکترونیکی است، کمک کرده است. مورد استفاده در طول فعالیت های بازیافت بسیار ابتدایی بود. مطالعات مختلف افزایش سطوح فلزات سنگین سمی و آلاینده‌های آلی را در نمونه‌های گرد و غبار، خاک، رسوب رودخانه، آب‌های سطحی و آب‌های زیرزمینی Guiyu در چین گزارش کرده‌اند. در همان مناطق، ساکنان شیوع بالایی از آسیب های پوستی، سردرد، سرگیجه، حالت تهوع، گاستریت مزمن، و زخم معده و اثنی عشر داشتند. در چین، و تفاوت معنی داری بین پسران و دختران وجود نداشت.

مشخص شد که عملیات بازیافت زباله های الکترونیکی باعث ایجاد سطوح بالاتری از دی بنزو-p-دیوکسین های پلی کلره و دی بنزوفوران های پلی کلره (PCDD/Fs) در محیط و همچنین در انسان می شود. بار بدن افراد در مو، شیر انسان، و جفت از سایت پردازش زباله الکترونیکی سطوح قابل توجهی بالاتری از دی بنزو-p-دیوکسین های پلی کلره و دی بنزوفوران های پلی کلرینه (PCDD/Fs) را نسبت به سایت های غیر فرآوری نشان داد. اطلاعات کمی در مورد بار قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین بر بدن انسان در هند وجود دارد. تعداد زیادی از کارگران از جمله کودکان کوچک در معرض فعالیت‌های مختلف از بین بردن زباله‌های الکترونیکی هستند. اگرچه یافته های این مطالعات را نمی توان به ایران تعمیم داد، اما اینها برای هشدار کافی هستند و قویاً پیشنهاد می کنند که در محیط های شغلی در هند تکرار شوند. هیچ اطلاعاتی در مورد پیامدهای سلامتی این کارگران در دسترس نیست. آنها ممکن است در نبود دانش مناسب زندگی خود را تباه کنند.

در مطالعه دیگری از چین، نمونه‌های موی سر انسان برای کشف قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین در معرض کارگران سایت‌های بازیافت زباله الکترونیکی جمع‌آوری شد. غلظت‌های بالاتری از فلزات سرب، مس، منگنز و Ba در موهای در معرض تماس در مقایسه با موهای گروه کنترل مشاهده شد.

ضایعات مادربرد اصفهان
مدیریت ضایعات الکترونیکی

وضعیت فعلی مدیریت زباله های الکترونیکی

برای بازیافت زباله های الکترونیکی، ایران به شدت به بخش سازمان نیافته وابسته است، زیرا تنها تعداد انگشت شماری از امکانات بازیافت زباله الکترونیکی سازمان یافته در دسترس است. بیش از 95 درصد زباله های الکترونیکی در اکثر محله های فقیر نشین کشور تصفیه و پردازش می شوند، جایی که کارگران آموزش ندیده اقدامات خطرناکی را بدون تجهیزات حفاظت فردی انجام می دهند که نه تنها برای سلامت آنها بلکه برای محیط زیست نیز مضر است.

تسهیلات بازیافت و تصفیه نیاز به سرمایه گذاری اولیه بالایی دارند، به ویژه آنهایی که مجهز به تجهیزات و فرآیندهای پیشرفته فناوری هستند. 5 یا 10. کارگران برای چنین مقدار کمی زندگی خود را تباه می کنند. چنین “بازیافت کننده های حیاط خلوت” امکانات تصفیه فاضلاب، تصفیه گازهای خروجی اگزوز و تجهیزات حفاظت از سلامت شخصی ندارند. که با وجود توجه قابل توجه رسانه ها و تصویب برخی ممنوعیت های تجاری در سطح ملی (به ویژه چین و هند)، ظاهراً مشکل در حال بدتر شدن است. بنابراین، ارزیابی خطرات سلامتی نیز برای تجزیه و تحلیل پیامدها و مدیریت نامناسب زباله های الکترونیکی پایان عمر در کشورهای در حال توسعه مورد نیاز است.

ابتکار مدیریت پسماند الکترونیکی

در قانون محیط زیست (حفاظت) 1986، اصل “آلاینده می پردازد” وضع شده است تا طرف مسئول تولید آلودگی را مسئول پرداخت خسارت وارده به محیط زیست طبیعی کند. در حقوق بین الملل محیط زیست در اصل 16 ذکر شده است. اعلامیه ریو در مورد محیط زیست و توسعه. آلاینده می پردازد به عنوان مسئولیت توسعه یافته تولید کننده (EPR) نیز شناخته می شود. بر اساس قانون محیط زیست (حفاظت) 1986، دولت های مرکزی و ایالتی می توانند قوانینی را برای محافظت از محیط زیست و افراد از قرار گرفتن در معرض طبیعت سمی و خطرناک زباله ها وضع کنند. هر گونه تخلف از مفاد این قانون یا قوانین ابلاغی مستوجب مجازات است. در صورت نقض قوانین و مقررات خاص در مورد زباله های الکترونیکی، چنین مجازاتی برای متخلف قابل اعمال است.

ایران در حال نهایی کردن مجموعه قوانین است و اخیراً مجموعه ای رسمی از دستورالعمل ها را برای مدیریت صحیح و سازگار با محیط زیست و دفع زباله های الکترونیکی صادر کرده است. وزارت محیط زیست و جنگل ها اکنون در حال پردازش قوانینی است که توسط سازندگان تجهیزات الکترونیکی با کمک سازمان های غیردولتی تنظیم شده است.

به منظور آگاه کردن کاربران از بازیافت زباله های الکترونیکی، بسیاری از شرکت های الکترونیکی مانند اپل، دل و اچ پی طرح های بازیافت مختلفی را آغاز کرده اند. این برنامه کاربران تلفن همراه را تشویق می‌کرد تا گوشی‌ها و لوازم جانبی مورد استفاده خود را، صرف نظر از نام تجاری، در هر یک از 1300 سطل بازیافت سبز که در نمایندگی‌ها و مراکز مراقبت اولویت‌دار قرار داده شده‌اند، دور بریزند.

زباله+الکترونیکی
مدیریت ضایعات الکترونیکی

تحقیق در مورد مدیریت زباله های الکترونیکی

برای ارزیابی وضعیت فعلی سیستم مدیریت زباله الکترونیکی در ایران، برای ارزیابی مقادیر زباله های الکترونیکی و دامنه دقیق مشکل در شهرهای ایران، و ایجاد روابط با بخش های غیررسمی بازیافت، مطالعات اپیدمیولوژیک زیست محیطی بیشتری مورد نیاز است. داده های ارزشمندی توسط این مطالعات تولید خواهد شد که به تهیه پیش نویس یک برنامه اقدام برای مدیریت زباله های الکترونیکی کمک می کند. ایران باید یک سیستم نظارتی برای بیماری ها و پیامدهای بهداشتی زباله های الکترونیکی راه اندازی کند. پایداری سیستم های مدیریت زباله های الکترونیکی باید با بهبود سیستم های جمع آوری و بازیافت تضمین شود. ایجاد مشارکت های دولتی-خصوصی در راه اندازی مراکز خرید و فروش یا ترک آف مطلوب خواهد بود. اخذ پیش پرداخت هزینه های بازیافت رویکرد دیگری برای تضمین پایداری مدیریت زباله است. شناسایی بهترین فناوری‌های مدیریت زباله الکترونیکی در سراسر جهان و اتخاذ موفقیت‌آمیز آن‌ها می‌تواند کلید رشد آینده‌نگر پایدار باشد. کاهش مواد خطرناک در تجهیزات الکترونیکی و الکتریکی و ترویج استفاده از جایگزین‌های ایمن‌تر آنها، بسیاری از کشورها مقررات محدودیت مواد خطرناک (RoHS) را در ساخت این اقلام اتخاذ کرده‌اند. باید تعداد بیشتری از این جایگزین های کم خطر که می توانند در تجهیزات الکترونیکی استفاده شوند شناسایی شوند.

زباله+الکترونیکی
مدیریت ضایعات الکترونیکی

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

تماس بگیرید